Narzędzia użytkownika

Narzędzia witryny


osd:wstep

Wstęp

Świadomość własnych potrzeb i umiejętność ich zaspokajania przez wieki zawsze stanowiła podstawowy czynnik odróżniający osoby zaradne i obrotne od reszty społeczeństwa, a zdolność trwania przy raz wyznaczonych celach jest jednym z głównych kwalifikatorów sukcesu w ludzkim życiu. Fakt ten potwierdza wiele badań z zakresu psychologii np. „Test Pianki”1).

Z powyższego jasno wynika, że samoświadomość, ogóle pojęcie siebie, swoich życiowych celów i potrzeb, doznań aktualnych i przeszłych, może stać się kluczem do satysfakcjonującego życia pełnego osiągnięć, sukcesów i wynikającej z nich radości.

Dzisiejsze czasy zapewniają człowiekowi wiele dróg do samopoznania, czy to przez nieco mistyczną medytację (wschodnią, lub chrześcijańską modlitwę medytacyjną), czy osadzone w nowoczesnej psychologii psychoanalizę, świadome śnienie. Strona ta opisuje natomiast koncepcję zgoła inną, jednakże również posiadającą oparcie w nowoczesnej psychologii.

Dajmony w kulturze masowej pojawiły się za sprawą serii książki pióra Philipa Pullmana, zatytułowanej Mroczne materie. Książka ta, choć nie jest pracą naukową, a jedynie beletrystyką – opowiadaniem, korzysta ze znanych psychologii od XVIII wieku koncepcji podświadomych elementów ludzkich umysłów.

Rozpoczynająca serię książka Zorza północna (znana również pod tytułem Złoty kompas) ukazuje nam świat w którym każdemu człowiekowi towarzyszy zwierzęca reprezentacja jego duszy. Istoty te, w serii nazywane dajmonami, stanowią nieodłączny element świata przedstawionego i napędzają akcję powieści. Ponadto z pomocą symboliki ich zwierzęcych form pozwalają one na lepsze zrozumienie motywów i intencji każdego z bohaterów. W rezultacie otrzymujemy nie tylko przyjemny element tła opowieści, ale jej istotną część, bez której zrozumienie sedna przesłania staje się trudne, czy wręcz niemożliwe.

I choć ostatnia część serii zatytułowana Bursztynowa luneta wskazała, że w naszym świecie dajmony nie są znane i ukrywają się w naszych wnętrzach, rzeczywistość okazuje się być inna. Pierwsza wzmianka o dajmonach pojawiła się w naszej historii około roku 399 p.n.e za sprawą Sokratesa i jego „opiekuńczego ducha” nazywanego Daimon, przez nowoczesną naukę uznawanego za utożsamienie sumienia filozofa2). Ponownie wyłoniła się w świecie nauki już w XVIII wieku, za sprawą sławnego psychologa Carla Gustava Junga, twórcy psychologii analitycznej.

W mniemaniu pana Junga dajmony, podobnie jak inne podświadome byty (np. anima/animus, cień) jako archetypy obecne są w każdej osobie. Utożsamiają one pewne elementy nas samych, głęboko skryte cechy i emocje, pragnienia i oczekiwania nami rządzące. Mają one bezpośredni wpływ na każde nasze działanie i myśl, gdyż nie są odrębnymi od nas istotami, a jedynie podświadomymi procesami wypracowanymi przez nasze własne umysły na drodze obcowania z otoczeniem i innymi ludźmi.

Carl Gustav Jung wypracował sposób na wyodrębnienie tych bytów, porozumiewanie się z nimi, co w rezultacie daje możliwość lepszego zrozumienia motywów naszych działań, pragnień i potrzeb. Stanowi to to prostą drogę do samopoznania i polepszenia samoświadomości.

Cytaty

„Pierwotny obraz, lub archetyp, jest figurą – czy to będzie dajmon, istota ludzka czy proces, który bez przerwy powtarza się w biegu historii i pojawia gdziekolwiek kreatywna fantazja jest swobodnie wyrażana. Zasadniczo jest on figurą mitologiczną… w każdym z tych obrazów jest odrobina ludzkiej psychiki i losu, pozostałość radości i smutków powtórzonych niezliczoną ilość razy począwszy od najdawniejszych czasów…” Carl Jung „Relacja psychologii analitycznej i poezji” – The Creativity Question pod redakcją Albert Rothenberg, Carl R. Hausman.
„Bez tych zabaw z fantazją żadna kreatywna praca nigdy by się nie narodziła. Dług jaki posiadamy u wyobraźni jest nie do oszacowania.” – C.G. Jung z Brainyquotes
„Dajmony (…) w przeciwnym razie byłyby jedynie nieznaczącą dekoracją, nie dodającą nic do historii, ale użyłem je by ucieleśnić i zobrazować pewne prawdy o ludzkiej osobowości, które w inny sposób byłyby ciężkie to wyrażenia. Próbuję napisać książkę o tym co to znaczy być człowiekiem, dorastać, doświadczać cierpienia i uczyć się.” – Philip Pullman wywiad dla ACHUKA.
2)
„The Voice of Conscience: A Political Genealogy of Western Ethical Experiencen” Mika Ojakangas
osd/wstep.txt · ostatnio zmienione: 2015/08/17 20:10 (edycja zewnętrzna)